SONSUZLUĞA BİR BİLET

Bir gün
Çıkıvermiştim yalnızlığın doruklarına.
Sonra da
Kaybolup düşmüştüm, tepetaklak dizlerimin üzerine.
Kanayan diz kapaklarım,
Buz kesmiş yüzüm,
Ellerim titreyip durur.
Gölgem,
En büyük düşman.
Beni ayıplayan yüzler tanıdık!

Bir gün
Uçuvermiştim bulutlara doğru,
Sonra da
Kanadım kırıldı, düştüm.
Acı bir inleyiş içinde,
Dilimde özlem,
Koparılan çiçeklerin suya hasreti gibi.
Kanatlarım kırılmış,
Gözlerimde çığlık,
Kendini gizleyen.
Gölgem!
Bildiğim düşman,
Beni ezen yüzler tanıdık.

Bir gün
Bir ağacın dibindeyim,
Birbirinden uzak iki insan,
Bakışlar öten kuşların üzerinde,
Bir araba geçer,
Bir vapur yanaşır iskeleye,
Bir deniz mavisi,
Bir asfalt karası,
Yükselen kara duman, karışır bulutlara.

Bir gün
Koşuvermiştim sağanak yağmurlardan kaçarken,
Sonra da
Ayağım takıldı, düştüm.
Karanlıktı, çamura bulandım.
Bileğim acı içinde,
Sonra bir karartı
Karşımda gölgem,
En büyük düşmanım!
Bana acıyan gözler tanıdık.

Şimdi sonsuzluğa doğru bir bilet!
Bulutlar arasından semaya.
Giderek kalabalıklaşır kara parçası,
Her insan biraz hüzün taşır bedeninde.
Bazen bir sigara dumanı ele verir,
Bazen kederli bir bakış!
Arın bütün yüzlerden,
Kurtul anılardan,
Esir yüreğini kurtar çöl topraklarından.
Şimdi sonsuzluğa doğru bir bilet!
Sağanak bulutlardan gökyüzüne.

Öylece uzayıp giden yollar…
Deniz giderek derinleşir,
Mavinin bütün tonlarında.
Kara parçası!
Sürekli bir telaş,
Gelen giden arasında,
Çöküp kalanlar,
Sert kayaların soğuğunu hissedenler,
Ayazı içinde yaşayanlar,
Kuru ekmeğe alışık olanlar,
Şimdi sonsuzluğa doğru bir bilet!
Kara dumanlar içinden gökyüzüne.

Bir gün
Saklanmıştım herkesten.
Beni unutacaklar diye düşünüyordum.
Sonra ismimi haykırdılar durmadan.
Onlar haykırdı, ben korktum
Onlar haykırdı, ben sustum
Onlar haykırdı, ben eridim kaldım
Sonra bir çift göz, ağır ağır ilerledi
Zifiri karanlıktan üzerime.
Olduğum yere düştüm,
Sessizlik figan eyledi!
Gözler ilerledi sonra da yakalandım!
Çocuktum korktum.

Bir gün
Kaçmayı başarabilmiştim.
Şehrin kalabalığından yemyeşil düzlüklere.
Topraktan evler yenildi,
Betondan evlere,
Ben olanları izledim.
Yükselen evler arasından
Sinsice ilerliyordu karanlık.
Ben olanları izliyordum,
Kayboluyordum kalabalığın akışında.

Bir gün
Yakalandım, suçüstüydü bu!
Korkularım, ele vermişti beni
Kalabalık kara parçasındaki gölgeler üzerime akın ediyordu!
Ben çaresizdim,
Ben korkuyordum,
Ben korkaktım.
Gölgeler! En büyük düşman.
Korktuğum yüzler tanıdık!

Bir gün
Güneş parladı silik bir camın yüzeyinden!
Ben bir ağacın gölgesinde,
Ben karaya sığınmış bir göçmen kuşun kanatlarında,
Ben vapur iskelesinde,
Ben minibüsün en arka koltuğunda
Ben korkularımla baş başa!
Gölgelere sığınmışım,
Gölgeler! En büyük düşman,
Beni izleyen yüzler tanıdık.

Şimdi sonsuzluğa doğru bir bilet,
Korkularımdan sağanak yağmurlara.

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Murat Tursun

Bir Yanım

Gözlerinde buldum kendimi. Hafif bir tebessüm yüzünde, Acılar sinmiş yalnızlığıma. Bir şeyler...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir