ÖZLEMLE BEN

Çocukluğum!
Kıymetli seferlerim!
Balonlarım, pamuk şekerlerim…
Usanmadan giydiğim sarı renkli elbisem!
Kuytu bir aşkla özlemle geride kalmış,
avuç derinliklerimden alınan özgürlüğüm…
Ben o beni unutmuyorum.
Ara sıra o olasım geliyor ve bilmelisiniz ki;
ben de bana katlanamıyorum o zaman.
Annem haklıymış anlaşılan.
Belirtmeden geçemeyeceğim ikinci bir diğer ilk,
hiçbir özlem bu kadar kutsal değil.
Yerinde ve anlaşılır değil.
Stabil ve asi kişiliğimi de oradaki ben’e borçluyum.
Acaba o nelere borçlu değil mi?
Özlemle yüce bir sevdayı yâd etmiş bulunmakla.
Özlemler ben!..

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Nazar Isı

ÖZLEMLE BEN

Çocukluğum! Kıymetli seferlerim! Balonlarım, pamuk şekerlerim… Usanmadan giydiğim sarı renkli elbisem! Kuytu...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir