SOKAĞIN ÇİLESİ

Güneş batmak üzere;

-kızıllıklar penceremden siner odama.

Bulutlar durmaksızın hareket halinde;

-yağmuru bekler susayan ağaçlar!

Güneş batıyor,

Sokaklardaki kalabalık evine çekilmekte.

Gözlerim pencerenin hemen dışını gözlüyor,

Arabaların egzoz dumanını oksijen diye çekiyorum ciğerlerime.

 

Bir çocuk sokak ortasında,

Bir çocuk bisikletin üzerinde,

Bakkal amca hayata küsmüş sanki,

Anne bağırır penceresinden aşağıya

“Eve gel çabuk!”

-Çocuk umursamaz,

elinde ağaçtan koparılmış bir dal parçası.

 

Güneş battı batacak,

Evlerin yanan ışıkları karanlığın habercisi.

Ezan sesi karışır sokağa,

Bir motor sokaktan girer ansızın;

bastıkça gaza ortalık duman.

Bir baba, elinde ekmeği!

Yaşlı bir amca bastonuyla ağır ağır ilerler,

Penceremden süzülen kızıllıklar giderek son bulur.

Kardeşim hemen yanı başımda uyumuş!

 

Telefon sesiyle irkilir bedenim;

-Hay Allah! Kim bu densiz?

Bilirim, kimse sormaz beni!

Ellerim telefona uzanır,

Gözlerim penceremden sokağı izler…

– Alo, neredesin?

 

Gereksiz kelimeler arasında güneşin batışına şahit olur gözlerim.

Sokak lambaları tek tek yanar.

Ortalıkta bir uğultu?

Çocuklar evlerine!

Bir kadın geçiyor sokaktan,

Yanı başında  çocuk!

-“Bağır, bağır almayacağım”

Arkadan bir adam tutuyor çocuğun elini.

Ağlayan çocuk suspus!

Gökyüzüne bakıyor gözlerim,

Bulutlar uzaklara doğru gitmekte

Güneşin yerini karanlık almış

Ve ay yükselmekte

Penceremi kapatıyorum sonra,

Bütün sesler yerini sessizliğe bırakıyor.

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Murat Tursun

YARINA ELVEDA – 4. KISIM

Ahmet ve kadın yemek için masanın etrafına yerleştiler. Ahmet için artık her...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir