Sen ve Fırtına

Sen!

Umudun adı sen…

Sen, kanayan bir yara,

Sen, sonu olmayan bir yol,

Sen, tükenmeyen bir fırtına gibisin…

 

Ne zaman elimi uzatsam sana;

Bir yıkım,

Hüsran sonu!..

 

Ne zaman seni sevdiğimi söylesem;

Bir kıyamet,

Keder sonrası!..

 

Sen, tükenmeyen bir sevginin son kırıntıları gönlümde,

Sen, mutsuzluğa bir adım önde!

Sen, içimde yaraların en büyüğü…

 

Senin gözünde bir “hiç” kalb-i metruk olan ben,

Asi bir fırtına savurmuş bizi uzaklara.

Mutsuzluğun sonu yok,

Mutluluk bir parça hüzün yüreklerde!..

 

Ne zaman sana baksa gözlerim,

Haps olur gözlerinde.

Yüreğimde acıdan bir kale

Ve içinde sen…

 

Yıkılsın dünyanın tahtı!..

Yerle bir insan,

Yerle bir sevgiler,

Yerle bir sevenler…

 

Ne zaman seni arasa gözlerim,

Ne zaman seni sorsa dilim!

Kapanır bütün kapılar ardı ardına.

Sonra…

Sonrası yok aslında!

 

Umudun adı sen,

Bir sokak başındayım biçare…

Rüzgar yüreğime esiyor!

İçimde korku…

Ne zaman seni düşlesem,

Oltaya takılan bir balık gibiyim

Çırpınmak boşuna!

 

Umudun adı sen!..

Sen, kanayan bir yara,

Sen, sonu olmayan bir yol,

Sen, tükenmeyen bir fırtına gibisin!..

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Murat Tursun

Bir Yanım

Gözlerinde buldum kendimi. Hafif bir tebessüm yüzünde, Acılar sinmiş yalnızlığıma. Bir şeyler...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir