ROSE

Uyan Rose,
Neden rengin günbegün solmakta?
Bunca yaşanmışlık mıdır yüzünü eskiten?
Uyanmalısın, kendine çekidüzen vermelisin.
Bak, görüyorsun ya işte,
Zaman ilmek ilmek işlemekte.
Peki ya sen Rose?
Sen ise, durağanlığa boyun eğmiş beklemektesin.
Duymuyor musun dışarda inleyen yürekleri?
Peki kaç kez daha duyman gerek o sesleri?
Hadi ama, neyin bekleyişi bu böyle?
Ben yenilgiyi çoktan kabul ettim.
Sen bunu yapma Rose..
Bu sessizlik bir ürperti salıyor ortalığa.
Zaman, duvara astığın hareketsiz bir tablo değil.
Anlamalısın kelimelerdeki vahimliği Rose.
Kalk artık, bu düzensizliğe ses ver.
Sıyrıl seni eskiten her şeyden
Ve dindir dışarda inleyen tüm gönüllerin acısını…

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Remziye Bakşi

ŞİİR ÜZERİNE

“Gönlüne şifa diye sürdüğün şey nedir?” diye sorulsa bana, sanırım buna hiç...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir