ONU BULMALI

Hoşça kalın!
Rüzgarıma avunup beni öylesine estiren…Kendimi bulmak ve hiç rüzgara kapılmadan arkasında koşuşturmak…
Bulmalıyım…
Yaklaştım!
Biraz yakın?
Biraz korkunç!
Seni bırakıp kendime kavuşmalıyım. Sonrasında tekrar dönerim belki…
Bu olanaksız!
Kendime koşmak ve sana dönmek arasındaki uçurumda yabancılaşıyorum.
Onunla güldüm; sorgulamadı bile.!
Bendeki hissizliğin arasına konmadan aldandı!
Gelmedi.
Belki de kavuşabilirdim onunla kendime…!
Koşuyorum.
Yetişemiyorum!
Hızlı sayılmaz! Kavuşmak hâlâ yakın!
Onu bulmalıyım…
Ama onu bulamıyorum…!

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Evin ÖZTAŞ

ÇOCUK

Aşağıda! Uslu bir çocuk… Derin soluk almayı kötü bir çocuk olmaya veriyor....
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir