Kafamın İçinde Yalnızlığın Kırıntıları

Sorma beni!
Bilirim yalnızlığın acısını.
Bulamam seni,
Uzaklardasın.
Yıldızlara ulaşmak ne de zor olmalı?

Takvim yaprakları bir bir azalırken,
Değişmedi geride kalanların kaderi.
Sorma beni!
Acının her rengine alışkınım.
Güneş ne de güzel görünüyor değil mi?

Taşınmış sokaklar kalabalık caddelere.
Sessizlik sarmış etrafımızı,
Bir giz saklı sessizliklerde… Bir garip…
Sorma beni!
Bulutlar yağmur bırakır mı benim topraklarıma?

Bir melodi kafamda yer edinmiş,
Sorma beni!
Bir ney nefesinde saklıdır yüreğim,
“Neyzen” üfledikçe ruhum kanatlanır…
Yoksa yeşil yapraklar baharı mı müjdeler?

Gider ayaklarım tersine doğru,
Gözlerimden süzülür belli belirsiz yaşlar…
Sorma beni!
Herkes kadar iyiyim ve herkes kadar hüzünlü…
Toprak kokusu mudur beni gülümseten?

Kimdir bu garip Murat,
Yalan dünyanın tam ortasına doğmuş.
Sorma beni!
Mahpusum acının karanlığına…
Bu rüzgarlar mıdır  ağaçları yerinden eden?

Ne balımız var ne de kuru bir ekmeğimiz,
Ne karnımız aç ne de karnımız tok.
Sorma beni!
Acıya çalar yarınlarımız…
Bu fırtınalarda neyin nesi?

Sorma beni!
Gel bir akşam üzeri,
güneşi görsün gözlerim…
Susmak olsun payıma düşen!
Bu uçurumlar kanat çırpmak için mi var?

Ah sürekli dönüp dolaşıyorum…
Yalnızlığın duvarlarında yitirdim ömrümün yarısını…
Sorma beni!
Kanat çırpar ruhum sessiz sedasız yok oluşlara
Yağan yağmurlar mutluluğun habercisi mi yoksa?

Sorma beni!
-İyiyim herkes kadar, kötüyüm herkes kadar
Sorma beni!
– Alışkınım acının her rengine
Sorma beni!
– Susmak olsun payıma düşen…
.
.
.
Sorma beni!..

Bu Yazıyı Kaleme Alan
Diğer Yazıları Murat Tursun

Bir Yanım

Gözlerinde buldum kendimi. Hafif bir tebessüm yüzünde, Acılar sinmiş yalnızlığıma. Bir şeyler...
Daha Fazla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir